Vooruit dan maar...

Ook ik wilde er een keer aan geloven, of dacht ik dat alleen maar... Gevoed door wat nieuwe Blogs die me onder de aandacht werden gebracht vond ik het tijd om ook het Bloggen weer op te pakken. Met de nadruk op 'weer', want na wat ge-Gooogle kwam ik er achter dat ik ergens in 2004 mijn eerste schreden op het Blog-pad al had gezet. Voor mij een grote verrassing dat er sporen van enige creativiteit (of een poging daartoe) van mijn hand op het interwebz terug te vinden waren. Niet dat daar veel te lezen was (voornamelijk SPAM van allerlei zichzelf ludiek vindende randfiguren).

Ik heb alleen op dit moment geen echt Blog-doel, of een Blog-missie, anders dan jullie lastig te gaan vallen met verhalen/foto's van die kleine rakker van me: Rong. Maar daar is al een hele website aan besteed...

Maar goed, de eerste post is er, de kop is er af, de motor is in werking gezet, all systems are go, we have a lift-off...

Bewoners Herautenweg leggen uitbouw school (tijdelijk) stil

We schrijven ergens in 2003, een aantal Veenendalers is zich aan het inlezen in de bouwplannen 'Dragonder Oost' en kopen daar uiteindelijk een woning (wij horen ook bij die groep). Bij de oriëntatie bleek dat er achter onze woningen één of ander gebouw bedacht was, bij navraag bleek dit om een school / wijkvoorziening te zijn (allerlei wijk activiteiten konden daar in plaatsvinden op termijn).De oplettenden onder ons gingen naar het gemeente loket om daar te informeren hoe groot die school dan zou worden (qua gebouw en bestemmingsplan) en of er in de toekomst veel bij gebouwd zou kunnen/mogen worden, op die vragen was bij herhaling het antwoord "dat weten we niet".Dan ben je een paar jaar verder en dan ontstaan er ineens, vanuit de school (want een aantal bewoners heeft daar de kinderen zitten), wat geruchtjes over uitbreiding. Nu hadden wij een redelijk goede relatie met de directeur, maar die kon eigenlijk ook niet zoveel daar over zeggen, er waren wel plannen, maar die waren niet concreet.En dan ineens werd het duidelijk dat er concrete plannen waren, na een hoop heen en weer bellen en mailen met de school en de gemeente hebben wij (ons initiatief) de betrokken partijen bij elkaar gekregen om ons nu eens endelijik te laten informeren wat men van plan was.De school kent vier zijdes en uitgerekend aan de kant waar mensen (wij) er wel last van hebben is er een behoorlijke uitbouw gepland (het hele gebouw komt meer onze kant op en wordt hoger dan waar we nu tegenaan kijken). Voor de duidelijkheid: elke uitbouw aan één van de andere zijdes had voor werkelijk niemand een probleem geweest, de bebouwing daar ligt vele malen verder weg. Maar goed, we moesten er niet over zeuren (zegt de project ontwikkelaar en de ambtenaar van de gemeente Veenendaal), want:- het stond in het bestemmingsplan en dat hadden we kunnen/moeten weten- ze hadden het "recht" vanuit het bestemmingsplan om veel meer te mogen bebouwen, maar dat doen ze niet, dus zijn we gematst- het was nu eenmaal niet anders en alternatieven waren er niet, want de fundering en heipalen lagen er al en uitbouwing ergens anders deed het ontwerp van de school te kortOns verweer dat er nooit duidelijkheid is gegeven inzake het bestemmingsplan en een buurman die 100% zeker wist (omdat hij zelf in de bouw zit) dat er geen heipalen extra de grond in zijn gegaan, werden uiteraard netjes van tafel geveegd op grond van allerlei formele redeneringen (laat dat maar aan de ambtenarij over).Maar goed, wat is dat is en wij hadden ons er in zekere zin al bij neer gelegd, dan maar met elkaar in gesprek blijven over aanvullende zaken, zoals extra groenvoorziening, andere verlichting enzovoorts, om voor ons de overlast wat te beperken. In ieder geval hebben meteen bezwaar aangetekend, waarop we een brief kregen dat dat te vroeg was. Ineens leest een buurvrouw in de krant dat de vergunning verleend is en krijg ik een reactie van de gemeente dat de vergunning verleend is en omdat ons eerste bezwaar te vroeg binnenkwam is dat niet meegenomen in de besluitvorming. Het formele bezwaar was een feitelijke kopie van de eerste brief en die nemen ze (nu ze de vergunning verleend hebben en zijn begonnen met de bouw) opmerkelijk genoeg wel in behandeling (daarvoor zijn we uitgenodigd voor een hoorzitting). Tot woensdag 6 januari 2010, een hoop kabaal en gedreun... Er staat een hei installatie zijn werk te doen...Huh? Dat was toch niet nodig, dat was toch allemaal voorbereid? Niemand die je daar vooraf op de hoogte stelt, de ramen staan te klapperen in de sponning, de planten lopen bijna van tafel en maar doorgaan (wat niet zo vreemd is als je met harde grond, een vaste laag in de grond op ongeveer 5-6 meter, op nog geen 15 meter van een woning stalen buizen de grond in gaat meppen, dat doet wel iets met de grond).Gelukkig waren er wat mensen thuis en die hebben het voor elkaar gekregen, na heel veel boze telefoontjes (waarbij opvallend genoeg de mensen die je moet hebben er niet zijn en de mensen die je spreekt van niets weten, of niets kunnen betekenen voor je) zijn ze gestopt.En ja hoor, vandaag komen ze 'spontaan' langs om alle woningen in kaart te brengen, voor het geval er schade mocht ontstaan... Nu ineens wel?Het hele zaakje stinkt aan alle kanten verloopt nogal merkwaardig, want bijvoorbeeld ook de gunning van de opdracht heeft de krant gehaald: http://www.gelderlander.nl/voorpagina/devallei/5827679/Rechter-aanbesteding-Veenendaal-correct.eceWaar gaat het ons nu uiteindelijk om? Waar zit onze niet aflatende frustratie?- we zijn bij herhaling voorgelogen op het verkeerde been gezet - de gemeente en school stellen de beschikbare informatie niet of te laat beschikbaar en alleen als wij er om vragen(waarmee ze overigens aan hun plichten voldoen, ze hoeven immers niet)

 - bestemmingsplan (werd erg onduidelijk over gedaan)- definitieve bouw tekeningen heeft niemand gezien

- toen wij formeel bezwaar maakte was dat te vroeg en werd dat dus niet meegenomen bij de bouw aanvraag- een tweede gesprek met alle betrokken partijen kwam er niet, want (met name de gemeente) men had alles al verteld- een eindverantwoordelijke is er niet, of niemand kent die, of die is structureel niet bereikbaar In ieder geval heeft vooralsnog het hele gedoe ons wel een kijkje gegeven in de keuken van de ambtenarij, als de gemeente iets van jou vraagt of wil hebben (wat meestal een relatie heeft met geld) dan zijn ze er als de kippen bij als je daaraan niet direct gehoor geeft, draai je dat om, dan loop je tegen weet ik hoeveel muren en net zoveel buro's op. Volgens mij is dat de tactiek: zoveel mogelijk van het kastje naar de muur sturen en hopen dat die domme burgers uiteindelijk afhaken. Mocht dat niet lukken, dan hebben ze meestal de regels en wetgeving aan hun zijde (ook niet moeilijk als je ze voor een gedeelte zelf gemaakt hebt).

Feest, part deux

Was 15 oktober feest, laten we dan 25 oktober niet vergeten, hoewel deze datum alweer een paar dagen achter ons ligt, wil ik er toch nog even bij stil staan...25 oktober 2009 is Rong precies twee jaar in Nederland en ook dat mag genoemd worden.In twee jaar hebben we een hoop positieve ontwikkelingen gezien: Rong is gaan zitten, kruipen, staan en kan wat stapjes doen aan één of twee handen.Verder is het eten sterk verbeterd, hij lust en eet vrijwel alles en de staafmixer hoeft het keukenkastje niet meer uit! Drinken is nog steeds uit de fles, maar we hoeven niet alles in het zelfde tempo aan te pakken, stapje voor stapje is goed genoeg en alles in het tempo wat Rong aankan.Tja, verder is het eigenlijk één en al plezier, Rong geniet met volle teugen van zijn thuis en wij genieten daar weer van. Hij is steeds meer zichzelf aan het worden en stelt zich steeds meer open naar zijn omgeving en ons, dat wordt ook bevestigd door Joyce (onze Cranio Sacraal terapeute).De theorie die Joyce dan ook heeft is dat Rong in de eerste maanden van zijn leven zoveel meegemaakt heeft (en dan hoef ik denk ik niet uit te leggen wat dat is) dat hij zich in zichzelf als het ware heeft opgesloten. Ik kan me dat goed voorstellen, kijk maar naar jezelf, als je niet lekker in je vel zit dan ga je ook niet buiten op straat een beetje jippie de pippie lopen doen.Maar goed, ook alle andere zorgers zien een merkbare verandering en op veel vlakken groei, dat houden we er lekker in en blijven genieten van dat lekkere mannetje.

De Raad heeft gesproken

Vandaag hadden we een uitnodiging om ten burele te verschijnen bij de Raad voor de Kinderbescherming in Arnhem voor inzage van het rapport wat zij hebben opgesteld voor onze tweede adoptie aanvraag.We zijn zowaar goedgekeurd!Dus zijn we weer een klein stapje verder, de stukken worden nu verstuurd naar Justitie en we kunnen over ongeveer 14 dagen de beginsel toestemming verwachten. Daarna kunnen we dus weer naar Wereldkinderen en begint het Grote Wachten weer opnieuw. Als we de verschillende websites en media moeten geloven zijn we wachtlijsten weer enorm en binnen nu en een jaar of drie zal er niet al te veel gaan gebeuren op adoptievlak.Maar goed, we zitten op de goede weg en iedere stap is er één in het proces.

Feest!

Vandaag, 15 oktober 2009, is het Feest!Vandaag, twee jaar geleden hebben wij Rong voor de eerste keer in onze armen mogen sluiten (mama had toen de primeur, die was de eerste van ons die Rong kreeg).En daar zijn we nog steeds trots op en blij om.In de afgelopen twee jaar is er een hoop gebeurd, we hebben een hoop samen meegemaakt, als mensen mij vragen of ik het weer zo zou doen als ik het over mocht doen dan is mijn antwoord altijd volmondig 'ja', ik zou het zelfs graag nog een keer over willen doen om alle momenten in China nog een keer te beleven, maar dan meer bewust.---Liefde kent geen grenzen!