Jos is boos op het kindertehuis in China

En dat zullen ze weten ook! We kregen bericht van de kinderarts, alle resultaten van het bloedonderzoek waren binnen, ze kunnen aan de hand van deze onderzoeken vaststellen welke inentingen Rong wel en niet gehad heeft. Nou, de kinderarts was snel klaar: in feite heeft Rong alleen anti stoffen voor kinkhoest en waarschijnlijk alleen omdat hij dan kinkhoest gehad heeft. Van de overige essentiële inentingen (DTP enzo) is geen spoor terug te vinden. Lekker dan, dat kan er ook nog wel bij... Ik heb zojuist een boze mail naar Wereldkinderen gestuurd met de vraag of zij iets richting China kunnen doen, want hier ben ik echt laaiend over geworden, hoe krijg je het in je medische hoofd verantwoord om te liegen over de inentingen van de kinderen die je onder je hoede hebt? Wat voor nep-arts bedenkt dat. Ik had van heel de staf van het kindertehuis de medische staf nog het hoogste zitten, maar dat beeld heb ik dus ook naar beneden bij moeten stellen. We hadden onraad moeten ruiken toen we het Chinese inentingboekje kregen (allemaal met dezelfde pen en hetzelfde handschrift ingevuld), maar op zo'n moment zit je in een heel andere wereld en heb je daar geen oog voor. Aan de andere kant had dat ook niets uitgemaakt: we waren vast afgescheept met een smoes... En wij maar netjes een donatie doen (behoorlijke som geld en een digitaal fototoestel) en zij de boel maar bij elkaar liegen. Rong kan lopen, kruipen, woordjes zeggen, zitten, vindt speelgoed leuk, wordt regelmatig mee naar buiten genomen, eet van alles, is verder gezond (op een achterstand na) en heeft zijn inentingen gehad. Niks klopt daarvan, helemaal niks... Op één ding na: het is een lief jochie, dat is hij zeker en dat maakt heel veel goed, daar doen we het voor en blijven we doen. Rong beloont al onze moeite met regematig een grote glimlach en hij doet ook zijn best, dus gooien wij de schouders er ook weer onder. Hopelijk de volgende keer weer een leuk verhaal...

We hebben een eet succes!

Zoals jullie weten, althans de trouwe lezers, zijn we met de pre-logopediste bezig om Rong te laten wennen aan andere smaken en dingen in zijn mond. Dit weekend hebben we voor het eerst een bekertje Danoontje met een lepel naar binnen weten te krijgen... en zonder dat dat een enorme chaos werd.Ik was ietwat enthousiast en dacht er meteen een andere smaak tegenaan te gooien en trok vol passie een potje aardappel met kip open.Rong deelde mijn enthousiasme niet echt, de hapjes gingen er nog wel in, maar hij begon meten met kokhalzen, op zich niet gek, want ik ga ook zowat over mijn nek als je mij een lauwe pieper zonder iets te eten geef. De afwisseling Danoontje en aardappel maakte niet veel uit.Vandaag was het tijd om de truc te herhalen, Arina wisselde Danoontje en aardappel met elkaar af, het eerste gaat er in als pap, dat laatste werd wel zonder kokhalze geaccepteerd, maar het ging nog steeds niet van harte, Rong wordt er niet vrolijk van.Toen dacht Arina "meteen doorpakken" en pakte er een lange vinger bij... klein stukje in zijn wang... je zag hem denken "wat heb ik nou toch in mijn mond?"Toen nog een keer en uiteindelijk een stukje op de tong, dat ging ook zowaar goed!!!Uiteindelijk dacht Arina Rong er op te laten sabbelen en wat denk je? Meneer zit er meteen op te knabbelen en zo verdween stukje voor stukje zijn mond in, geen probleem, niet moeilijk kijken, niet kokhalzen...Trots dat we zijn!Uiteraard hebben we alles op film en foto vastgelegd, dus je kunt je verlekkeren aan nieuwe foto's op de foto pagina...

De fysio is tevreden, dus wij ook

Vorige week donderag is Joost weer geweest en die was meer dan tevreden, dus wij ook. Het zitten gaat Rong steeds beter af, ondanks dat die snip snotter verkouden is heeft ie er nog steeds veel zin in en hij werkt goed mee, dat geeft de burger moed. Joost zei na met hem aan de slag geweest te zijn dat hij het in eerste instantie best somber inzag en geen idee had hoe snel en hoe ver we zouden komen, maar na zijn werk sessie was hij meer dan tevreden, hij is trots op de kleine man en wij dus ook (maar dat waren we al). Hij liet ons zien hoe we van de standaard zit over gaan na een soort zijwaarts leunen, dat wordt dan weer de basis om op handen en knieën te komen en zo moet hij dan uiteindelijk vooruit (hoewel allen liggen ook wel zo handig is, maar dat heeft een praktische reden: voorlopig komt ie niet aan papa zijn audio/video spullen...). Als de llogopediste nou ook zo makkelijk ging... maar dat is een ander verhaal, daar zal ik later nog wel een keer over schrijven, voorlopig is mobiliteit belangrijker, vinden wij althans. Eten krijgt Rong toch wel binnen :-) Oh ja, we hebben ook wat leuks ontdekt: we hebben een speeltje met aan de ene kant een varken, met varken geluid en een liedje en aan de andere kant een koe, met boooh en Old Mac Donald als liedje. Bij toeval ontdekte Arina dat als je het varken laat spelen, dat Rong ligt te kraaien van de pret, doe je een paar keer de koe dan gaat hij op een gegeven moment heel zielig huilen. Aan de ene kant best zielig, maar het heeft ook wel iets koddigs. Van de oma's mogen we het niet te vaak proberen, dus hebben we het maar op video opgenomen... Oh ja, meneer heeft ineens verzonnen dat hij zijn pap niet meer wil tenzij we er roosvicee in doen... hoe bedenk hij het???

Kyra

Tis al weer ff stil geweest in Blog-land, geen nieuws is goed nieuws? In grote lijnen klopt dat wel, maar één ding moet ik vooraf wel even kwijt, het zal jullie opgevallen zijn dat er ineens foto's van Kyra op de Blog zijn gezet, dat is helaas niet zonder reden. Jammer genoeg hebben we afgelopen zaterdag afscheid moeten nemen van onze lieve Kyra, ze had het opgegeven. Ze liep al een tijd heel slecht, maar met medicijnen ging het allemaal wel, als we maar rustig aan deden. Vorige week was de dierenarts even geweest om bij ons thuis de anabolen spuit te geven en normaliter knapte ze daar wel van op, maar dit keer bleef het resultaat uit. Ze kwam ineens bijna niet meer van haar plek en begon ook minder te eten, we hebben nog wat lopen rommelen met ander voer en lekkernijen, maar dat kon haar niet boeien. Tja en vervolgens werd het eten steeds minder en ze wilde ook niet meer drinken, ze lag de hele dag een beetje te liggen en veel meer dan dat was het niet meer... Vrijdag kwam ik thuis uit het werk en toen hoorde ik van Arina dat ze vrijwel de hele dag in de mand had gelegen en dus niet gegeten of gedronken, ik heb toen maar de dierenarts gebeld en die gaf aan dat het einde helaas naderde en dat we het maar even aan moesten kijken. Zterdag morgen vond ik haar magerder geworden, de vacht was dof en ze keer wat zielig uit haar ogen... Hoe hard en pijnlijk het ook is: je weet dat je dan een beslissing moet nemen en dat hebben we dan ook maar gedaan, uit liefde en respect voor Kyra. Gelukkig kijken we terug op ruim 13 jaar plezier met haar en de wetenschap dat ze van de pijn en het gestrompel af is geeft ons veel troost, hoewel het verlies en gemis er niet minder om is. Kyra, we houden van je en in ons hart is er altijd een plekje voor jou...

bezoekje aan de IND

Gisteren (donderdag 15 november) was weer een zeer aangename en nuttige dag (voel je het sarcasme al komen?). We 'mochten' naar de IND in Utrecht (Immigratie en Naturalisatie Dienst), per slot van rekening wil de Nederlandse overheid voorkomen dat ze dadelijk met een illegale Chinees te maken hebben (of wellicht een buslading illegale Chinezen), dus om dat tegen te gaan mag je je na thuiskomst aldaar melden.Voorzien van (uiteraard) de nodige formulieren en copieën en Rong zelf (de brief van de IND was per slot van rekening aan de heer R. Zhang gericht) zijn we naar Utrecht geweest. Zit je aan één of andere vage balie met een meneer waarvan mijn conclusie was "je kunt wel zien waarom het de Vreemdelingendienst is hier" (als je begrijpt wat ik bedoel. Maar goed, de man deed zijn best.Alle papieren waren op zich in orde, maar de onvermijdelijke discussie over de GBA stukken bleef natuurlijk niet uit, hoe wij het toch bedacht hadden om niet een origineel mee te nemen, maar een copie, foei toch! Ik heb de man uitgelegd dat ten eerste allerlei mensen (ook van de IND) mij verteld hebben dat een copie mag (was niet helemaal de waarheid, maar dat wist hij niet), ten tweede ik niet van plan was om voor iedere scheet een nieuw uitreksel te gaan halen en ten derde dat de originelen bij de advocaat lagen, dus moest hij het met een copie doen."Mag ik van u ook een pasfoto van de kleine?"Huh? Waar stond dat dan? Natuurlijk, in de kleine letters van de toelichting, die niemand leest of begrijpt, handig...Zeker toeval dat er voor de deur een mobiele fotograaf staat? Wij zijn blijkbaar niet de enige die het niet in één keer begrijpen...Het is uiteindelijk allemaal wel goedgekomen, na het pinnen van € 188 kreeg Rong een sticker in zijn paspoort en mag hij zes maanden blijven, in afwachting van de uiteindelijke beslissing omtrent de aanvraag (hetgeen suggereerd dat ze ook 'nee' zouden kunnen zeggen?) van de verblijfsvergunning voor vijf jaar.Over een tijdje krijgen we bericht dat Rong zijn pasje kan komen halen en ja, dat moet persoonlijk. Ik ben dan ook reuze benieuwd wat de ambtenaar gaat doen als Rong in zijn buggy de hoek om komt zetten, zonder ons erbij. Snapt dan niemand dat dat nogal zinloos is allemaal, dat Rong zelf helemaal niets komt halen of doen, maar dat wij dat voor hem regelen? Nee, het staat in de regels dat de aanvrager persoonlijk moet komen, dus tot over een paar weken...Dat hele pasje gaat Rong niets mee doen (waarom zouden we hem nu al laten werken?) en komt te vervallen als de adoptie volgens Nederlands recht is uitgesproken, maar goed, die discussie is ook zinloos.Met Rong gaat het overigens goed, de medische uitslagen van het ziekenhuis waren in orde, hij heeft vooralsnog niets engs onder de leden.Rong begint een echte boef te worden en komt van tijd tot tijd aardig voor zichzelf op en laat merken als hij het er niet mee eens is (gelukkig wel). We vermaken ons prima en het zal wennen worden als we volgende week weer aan de slag gaan. Maar een beetje afwisseling is misschien niet verkeerd voor ons.