Babyspullen, babywinkels en stresss

Wat kan een leven soms snel veranderen, een paar maanden/weken geleden hadden we toch echt hele andere gesprekken thuis en op het werk. Nu betrapte ik mijzelf erop dat ik ineens met een (vrouwelijke, net moeder zijnde) collega het onderwerp 'buggy's en kinderwagens' zat te bespreken... een week of wat geleden ging het bij hoge uitzondering misschien nog over huishoudelijke tips. Zo zie je maar... Effin, het moest er toch een keer van komen: de babywinkel(s). Arina had een paar dagen ervoor al haar vuurdoop gehad en was met een goede vriendin naar één van de grotere Prenatal winkel geweest, die had dus echt even last van een cultuurshock, wist de vriendin bij wijze van spreken niet hoe snel ze haar geld moest uitgeven aan leuke kinderspeeltjes, Arina had de winkel gerust zonder aankopen kunnen verlaten. Die wist echt niet waar te beginnen. Maar uiteindelijk heeft ze het toch gered en de eerste echte aankopen waren een feit, ze kwam thuis met een aankleedkussen, een truitje (of T-shirt met lange mouwen, ik zie het verschil niet) en (wat later bleek) een pyjama. Het weekend erop was het mijn beurt, ik zou mijn ontgroening krijgen op de babymarkt... eerst maar naar de toch enigzins overzichtelijke BabyMax, maar daar werd ik getroffen door een gevoel van 'jeetje, wat een hoop spullen, waar ga je beginnen?". Voor mij niet direct een plaats om de giropas er bij te pakken en eens goed uit te halen, netjes wel een rondje gemaakt. Als eerste de buggy's: niet één merk, maar heel veel merken en per merk net zoveel uitvoeringen en per uitvoering net zo veel kleuren. Met kleuren heb ik niet zo veel, maar de beginnend moeder schijnt dat dus wel te hebben. Maar goed, praktisch ingesteld als wij zijn was de keuze voor een buggy al snel gemaakt. Op basis van ons verhaal en de demo van de verkoopster viel de keuze op de Mutsy Spider. Dat ging lekker vlot... Tweede ronde: autostoeltjes, zelfde drama dus als hiervoor (keuze, uitvoering, kleur), maar de afloop ging net als bij de buggy: wij vertellen, verkoopster demonstreren, dan is de keuze zo gemaakt (ook hierbij had ik niet echt voorkeur voor een kleur, als die maar lekker past in de Vectra, dat dan weer wel). Tja, dan heb je (in ons geval dan) de belangrijkste zaken wel gehad en kun je je met veel overgave storten op de algemene dingen die handig (schijnt) zijn voor de komst van welk ukkeltje dan ook: luier-emmers (kan ook in een zak die je weggooit), drinkflessen (moet Rong er één met of zonder speen en waarom zijn er minimaal 10 soorten), draagtassen (op de buik, rug of heup, wat zou handig zijn, past Rong er wel in) en ga zo maar door. Daar was ik snel klaar mee, want wat weet ik wat ik moet kiezen? Je raad het al: zonder aankopen de deur weer uit, even bijkomen... Arina bedacht dat we nog wel naar de Prenatal in Veenendaal konden, die was niet zo groot. Of weet je? We pakken nog even de BabyDump erbij (die wel groot bleek te zijn). De BabyDump gaf mij hetzelfde gevoel als de BabyMax: te veel spullen en zonder ervaring of concreet strijdplan kom je niet tot een keuze... De Prenatal beviel mij beter: niet te groot, maar de keuze is er reuze (of is dat van een andere winkel?). Ik stond al snel met een drinkfles, bord en bestek in mijn handen :) en Arina heeft er twee hoezen voor het aankleedkussen gekocht (uiteraard zoals het hoort bij een jonge moeder: kleurtechnisch afgestemd op iets wat al in de kinderkamer aanwezig is, in ons geval de gordijnen). Had ik me toch allemaal heel anders voorgesteld... Inmiddels zijn we zover dat de buggy en de autostoel in huis zijn, kunnen we vast oefenen. Ik kan je nu al vertellen dat zo'n verkoopster er veel makkelijker mee uit de voeten kan dan ik (en ik heb echt goed op staan letten). Zij kan alles binnen 5 tellen en met één hand en ik moet de boekjes erbij halen en sta dan nog zwetend minuten te tobben voor ik de truc doorheb. Hans Klok heeft makkelijkere trucs denk ik... Het blijft een hele andere wereld die ouders heet...

Rong: The Sequel

We hebben wat updates over Rong (we kregen woensdag het hele dossier binnen): Hij weegt 7,7 kg en is 75 cm lang.Het is een rustig kereltje, kan goed alleen spelen en doet dat ook vaak, hij heeft goed contact met zijn verzorgster. Hij eet goed (rijst, groente, vlees en fruit) en slaapt goed (de lamp moet uit). Hij zit momenteel in een kindertehuis in Huai'an, in de provincie Jiangsu (http://en.wikipedia.org/wiki/Huai'an) en daar heeft ie het op zich wel naar zijn zin, hoewel ze weinig tijd voor hem hebben door onderbezetting. Rong, ontwikkeld zich op zich goed, praten en lopen doet hij nog niet, maar voor een knaapje van 1 1/2 is dat niet zo heel erg heb ik mij laten vertellen en buiten dat: kunnen wij hem dat toch mooi leren. Het blijft allemaal soms heel onwerkelijk, we zijn er nog steeds van slag van, Arina begint al een echt moedertje te worden en heeft vandaag helemaal zelf de eerste broeken voor Rong gekocht :) en dat terwijl wij helemaal niets weten van maten van een kind. De schoenen gaat ook weer een verhaal worden, want hoe bepaal je nu de maten van schoenen? Ik denk dat ik me maar meer op de techniek ga focussen, mag Arina de kleertjes voor haar rekening nemen :)

We hebben een zoon!

Arina werd aan het begin van de middag gebeld op het werk door Wereldkinderen: we hebben een zoon!!! Hij heet Rong, is 7,5 kg en 75 cm lang en het is werkelijkwaar een prachtkereltje, we zijn apetrots. De foto's die we hebben van hem staan hier wel ergens op de site. Wat een heftige toestanden toch weer, nadat Arina mij gebeld had was het wachten op de foto's, die zouden ze inscannen en mailen aan haar. Ik heb dus meteen op het werk haar hotmail geopend en constant op F5 zitten drukken...... eindelijk ..... mail van Sonja. Snel openen natuurlijk en daar is ie dan... onze Rong, als ik dit zit te typen krijg ik meteen weer natte ogen, zo onbeschrijfelijk dat moment dat je voor de allereerste keer je kind ziet, een jongen, daar moest ik 10 seconden aan wennen aan het hele idee, maar dat voelt ineens zo vertrouwd. Vandaag komen hopelijk de papieren binnen en dan weten we het hele verhaal (voor zover zij dat allemaal weten natuurlijk). Tis een gezonde knul, heeft wat extra aandacht nodig, omdat ze nu wat weinig tijd voor hem hebben, maar dat gaan wij helemaal goed maken met hem, reken maar van yes. 's avonds hebben we uiteraard weer een rondje Veenendaal gedaan om de opa's en oma's een foto te geven, iedereen is trots, blij, emotioneel, gelukkig... net als zijn ouders. Uiteraard stond ook de SMS en telefoon weer roodgloeiend en de foto's zijn meteen overal heen gemaild. De neefjes en nichtjes kunnen ook wel uit de voeten met het idee dat binnenkort Rong hun neefje is, zo lief allemaal hoe ook de kinderen er druk mee zijn. Wat een geluk!

Auw-to

Moest de auto voor APK naar de garage, niks aan de hand denk je dan en dat bleek een hele tijd op te gaan.Er waren een paar aandacht puntjes die voor de volgende beurt pas aandacht nodig zouden hebben. Tot de garage belde....... Ze hadden de roettest gedaan en toen sloeg de motor af (voor de leken: dan trappen ze de auto onbelast vol in de toeren) en kregen ze hem niet meer aan de praat. Nachtje laten staan wilde wel eens helpen, want voorlopig gaf de boordcomputer allemaal rare waardes en daar konden ze niets mee. Zaterdag maar even bellen hoe het met de auto ging... ze waren hem uit elkaar aan het halen, want het vermoeden bestond dat er iets met de brandstofpomp zou kunnen zijn.Zondag de verjaardag van Arina gevierd (nog een jaartje en dan hoort ze ook bij de club van veertigers ). Toen kreeg ik al te horen dat het wel een beetje prijzig zou worden als de pomp inderdaad naar zijn grootje was. Maandag kwam dus dat telefoontje: het viel inderdaad allemaal tegen, de brandstofpomp had het dus inderdaad begeven, ik nog onschuldig roepen dat het duur zou worden en tegen de €1000,= zou gaan lopen... Bleef het aan de andere kant weer stil en zij John alleen maar "Oh" Alleen de pomp zou al €1550,= gaan kosten en zijn ruime schatting kwam op een lieve €2200,= Katjinggg... daar gaat mijn zakgeld voor de komende jaren  Maar goed, de pomp gaat voorlopig nog wel een tijdje mee, da's dan weer het positieve van het geheel... Vandaar Auw-to, want pijn (in de beurs) doet het wel.

Eindelijk, het is zover!!!

Donderdag, 2 augustus 2007, 11:55 Arina belde mij: Wereldkinderen had haar gebeld, er zijn nieuwe voorstellen binnen en voor ons zit er ook één bij. Details willen ze nog niet geven, omdat ze het voorstel eerst vertaald willen hebben en dan pas kunnen ze ons alles vertellen waarna wij een goede beslissing kunnen nemen. Tja, daar zit je dan, is het eindelijk zover, weet je niet echt wat je moet doen... :) en komt het toch allemaal nog overwacht. De planning is nu dat we eind september/begin oktober naar China gaan. Gisterenmiddag maar wel vrij genomen om lekker van het moment te genieten en in de loop van de middag zijn we de familie in Veenendaal langs gegaan en zijn we de rest gaan bellen... Iedereen natuurlijk door het dolle en emotioneel, her en der zal er wel een borrel genomen zijn op het goede nieuws. Alles bij elkaar een hele vreemde middag, maar wel in positieve zin. Wordt vervolgd, en snel ook...