Voor de fans: foto's

Speciaal voor de fans heb ik een picasa web album aangemaakt, die kun je vinden op de weblink pagina.De URL van Rong's fotoboekje is: http://picasaweb.google.nl/TgF2004NL

Vakantie Frankrijk 2009

De eerste vakantie van dit jaar zit er helaas al weer op.Onze goede vrienden Janine en Eric hadden hun Franse onderkomen in Cap 'd Agde weer ingenomen en ons gevraagd langs te komen, gezellig, maar we hadden niet heel erg veel zin om dat eind (ongeveer 1400 km) voor een week Frankrijk te moeten rijden. Arina kwam met het plan om vanaf Weeze (bij Düsseldorf) naar Cap te vliegen. Zo gezegd zo gedaan, hoewel dat gedaan nog wat voeten in de aarde had...Jos zou wel even de tickets bij Ryan Air regelen, on-line, dus zo gepiept. Dat klopte op zich wel, maar bij invoeren van alle gegevens had ik een klein foutje gemaakt, in plaats van mijn doopnamen te gebruiken, had ik mijn roepnaam ingevoerd en veel later las ik op de boarding passes dat die gegevens exact hetzelfde moesten zijn als in je paspoort staan. Oeps... en nu?Ik dacht heel even dat ik dat wel kon corrigeren via de website, maar die liep ergens in het proces vast en toen zat ik met een half ingechecked ticket met foute data, dus dan maar bellen.Op zich een aardige dame van het call center, ware het niet dat ze al niets meer voor me kon betekenen, enige optie die overbleef was het op de luchthaven laten aanpassen, voor de kleine vergoeding van €150,=... ik nog op mijn beste Engels proberen of dat niet anders kon, want zoveel kost één ticket en dat bedrag twee keer aftikken vond ik wel iets te veel van het goede.Niet dus...Effin, moet ik nog heel even een stapje terug in de tijd doen met de vermelding dat we de dag voor vertrek ook nog even naar U2 in de ArenA zijn geweest en dankzij het geweldig gecoördineerde parkeren aldaar belandde we op één of ander industrie terrein ver van de ArenA. Is heen niet zo heel erg, maar terug hebben we ongeveer een uur op dezelfde plek gestaan voor we een keer echt konden gaan rijden. Dus als je dan om 03:00 in je mandje ligt, om 05:00 er iemand wel heel erg gezellig wakker is en om 07:30 naar Weeze wilt vertrekken... dan heb je iets last van stress.Maar goed, we stappen weer over naar de dag van vertrek.Netjes op tijd vertrokken en dito op de luchthaven aangekomen, meteen al een gevoel van verademing, lekker rustig, goed parkeren, geen oeverloos lange rijen aan een balie waarvan niemand weet waarom hij in die rij staat en waar de rijen naast je altijd sneller geholpen worden. Weeze kunnen we van harte aanbevelen!Ik dus naar de balie van Ryan Air om dat ticket van mij te regelen met geld al klaar. Daar vond de dame (die er weinig zin in had) dat Johannes en Jos wel erg veel op elkaar leken, dus het was wel goed zo. Was dat even een meevaller. Hoppa, €150,= verdiend!Koffers op de lopende band, we hadden er twee, die iets te zwaar waren. "Maar beste incheckbalie mevrouw, ik heb drie koffers opgegeven, voor drie betalende passagiers. We mogen dus 45 kilo meenemen, dan zijn we met twee koffers toch niet te zwaar?""Ja, zo werkt dat niet bij Ryan Air"Dus of we dan voor een paar kilootjes (8) even €120,= wilde doneren... hoppa, €120,- winst weer weg (ik mag van Arina die €150,= niet als winst rekenen, maar mijn motto was: eigenlijk was het al uitgegeven, doe je dat alsnog niet, dan heb je het verdiend).Enniewees, het inchecken en boarden daarna ging lekker soepel, we hadden priority check-in, dus als één van de eersten aan boord, is wel zo ontspannen als je geen vaste stoelen hebt. Bij aanvang van de start moest Rong in zijn eigen stoel met de riem vast en dat vond hij niet zo'n geslaagd plan, even huilen dus, tot het vliegtuig vaart maakte, toen moest hij heel hard lachen.Anderhalf uur later stonden we in Frankrijk, waar Eric ons opwachtte en weer een half uur later zaten we in de zon aan de Rosé.De vakantie zelf stond voornamelijk in het teken van relaxen in de zon, Rong in zijn zwembadje (die dan tussendoor een slaapje deed, wat at en wat dronk en daarna weer in het water ging), zorgen dat er voldoende rosé koud stond, hopen dat er ijs voldoende was en na 12:00 kon dan de tap open.'s avonds lekker buiten eten en een potje Uno...Wat wil een mens nog meer? Nou, wij niet, we weten nu wat ze bedoelen met 'leven als een God in Frankrijk'...Die week was dan ook zo voorbij. Terug vliegen ging net zo soepel als heen, ook Rong vond het allemaal prima, zo lang dat vliegtuig maar herrie maakt en snelheid heeft, een beetje stilstaan op de grond vind hij maar niets.Hopelijk kunnen we volgend jaar weer naar Cap, want na een weekje in Nederland ben je dat gevoel (en de rosé in je lichaam) al weer helemaal kwijt...Au revoir!

Guttieguttie (Rong was ziek)

Zo, de feestdagen zitten er weer op.Rong heeft het over het algemeen allemaal wel overleefd, probleem was wel dat Rong wat moeite heeft als het heel druk om hem heen is, en bij mijn schoonouders thuis is het met een feestdag doorgaans druk...Maar goed, hij heeft lekker vakantie gehad, dus wij dachten dat hij dan lekker uit kon zieken en eindelijk een keer van zijn verkoudheid af zou komen (sinds hij in september bij Dribbel is begonnen is hij af en aan verkouden, hoewel ze zeggen dat dat er bij hoort).Tijdens de Kerst zag Oma Berg bij het verschonen dat hij een pukkel op zijn been had, kan gebeuren dachten wij, maar dat werden er meer en meer en meer...Waterpokken dus.Qua jeuk leek het allemaal wel mee te vallen, maar Rong zag er niet heel gezellig uit en voelde zich dat van tijd tot tijd ook niet, beetje hangerig, snel aan het piepen enzo...Nu gaat het allemaal wel weer, de bultjes zijn aan het verdwenen en Rong is weer lekker zichzelf. Vandaag mag ie weer naar zijn lieve juffen en vriendjes, benieuwd hoe lang hij wakker blijft, want vanmorgen meende hij rond 05:00 al wakker te moeten worden (blijkbaar had ie er zin in), dus hij gaat vast de slaap bij Dribbel inhalen Afgelopen zaterdag was het weer tijd voor het Herautenweg Ice Event, vorig jaar mee begonnen. Wil overigens niets anders zeggen dan dat wat mensen zich bij de sloot verzamelen, een aantal gaan het ijs op en er is drank, muziek, gas heater (met dank aan Marcel), dus volop vertier.Rong liet zich meer dan graag door mama op zijn sleetje voorttrekken en lag als een dikke Buhda achterover, dik ingepakt in zijn fleece dekentje met een enorme grijns op zijn gezicht als mama lekker hard ging.

Rong: een jaar later

15 oktober 2008 was een bijzondere dag, de dag dat we Rong precies een jaar kenden.Dan is een jaar zo 'ineens' voorbij...Tijd om de eerste balans eens op te maken, want in een jaar is er een hoop gebeurd. Zo is Rong veranderd van een jongetje wat eigenlijk alleen maar een beetje lag te liggen en meer met zijn handen bezig was dan met zijn omgeving, veranderd in een tevreden peuter die kan zitten, kruipen en staan. Vol plezier treed hij inmiddels de wereld tegemoed. Dat gaat uiteraard letterlijk met vallen en opstaan.We hebben samen met alle begeleiders, familie en vrienden om ons heen een hoop weten te bereiken en daar zijn we iedereen nog altijd zeer dankbaar voor.Dat mag misschien allemaal wat soft en zweverig klinken, maar zo voelen wij dat en dat willen we graag met jullie delen.Er zijn in een jaar een hoop mensen op ons pad gekomen die we daar vooraf niet verwacht hadden, om nog maar eens terug te wijzen naar het gedicht 'Welcome to Holland', wij dachten ook dat we in Italië terecht zouden komen, in plaats van Holland. En ook wij zijn blij om in Holland te zijn, dan maar geen Italië... Nee, Holland heeft voor ons ook zoveel moois te bieden.Zo ontmoetten wij Joost, die naast een meer dan vakkundig kinder fysio, ook een soort van reisleider bleek te zijn voor ons. Joost heeft ons regelmatig nieuwe dingen laten zien en ons zeker de eerste maanden niet alleen op motorisch gebied gesteund. Vervolgens kwam Rian op ons pad, ook zij zou als reisleider moeten fungeren, maar werd daarin gehinderd omdat een zekere passagier (Rong) nogal eens in slaap viel als zij op de stoep stond.We hebben een hoop aan hen gehad en zeer zeker ook aan jullie, de lezers, de meelevenden, de belangstellenden.Ik ga geen namen noemen, geen mensen expliciet bedanken, dan doe ik zeker iemand te kort.Ik wil deze terugblik wel eindigen met een welgemeend en hartelijk dank namens Arina, Rong en mijzelf. Jij die dit leest weet ook wat je voor ons betekend hebt vanaf het moment dat ons reisschema drastisch aangepast werd en daarvoor willen wij je bedanken.Op naar het volgend jubileum en hopelijk hebben we dan weer grote stappen gemaakt.XxX

Welcome to Holland

Welcome to Holland

I am often asked to describe the experience of raising a child with a disability – to try to help people who have not shared that unique experience to understand it, to imagine how it would feel. It's like this…When you're going to have a baby, it's like planning a fabulous vacation trip – to Italy. You buy a bunch of guidebooks and make your wonderful plans. The Coliseum, the Michelangelo David, the gondolas in Venice. You may learn some handy phrases in Italian. It's all very exciting. After months of eager anticipation, the day finally arrives. You pack your bags and off you go. Several hours later, the plane lands. The stewardess comes in and says, "Welcome to Holland." "Holland?!" you say. "What do you mean, Holland?" I signed up for Italy! I'm supposed to be in Italy. All my life I've dreamed of going to Italy. But there's been a change in the flight plan. They've landed in Holland and there you must stay. The important thing is that they haven't taken you to some horrible, disgusting, filthy place, full of pestilence, famine and disease. It's just a different place. So you must go out and buy a new guidebook. And you must learn a whole new language. And you will meet a whole new group of people you would never have met. It's just a different place. It's slower paced than Italy, less flashy than Italy. But after you've been there for a while and you catch your breath, you look around, and you begin to notice that Holland has windmills, Holland has tulips, Holland even has Rembrandts. But everyone you know is busy coming and going from Italy, and they're all bragging about what a wonderful time they had there. And for the rest of your life you will say, "Yes, that's where I was supposed to go. That's what I had planned." The pain of that will never, ever, go away, because the loss of that dream is a very significant loss. But if you spend your life mourning the fact that you didn't get to Italy, you may never be free to enjoy the very special, the very lovely things about Holland.

Written by Emily Perl Kingsley

Vrije vertaling:

Vaak word ik gevraagd om te beschrijven hoe het is om een kind op te voeden met een beperking, om een poging te wagen mensen deze unieke ervaring te laten begrijpen, om zich voor te stellen hoe dit zou voelen. Het is ongeveer als volgt...Wanneer je een kind gaat krijgen kun je het vergelijken met het plannen van een geweldige vakantie, naar Italië. Je koopt een stapel gidsen en maakt een geweldig mooie planning. Je gaat naar het Coliseum, Michelangelo, de gondels in Venetië. Je leert ook wat Italiaanse zinnen. Allemaal heel spannend.Na maanden afwachten breekt eindelijk de dag aan. Je pakt je koffers en gaat op weg. Een aantal uren later landt het vliegtuig, de stewardes roept "Welkom in Nederland..."."Nederland?" vraag je. "Hoe bedoel je, Nederland? Ik heb geboekt voor Italië, ik zou in Italië moeten zijn. Mijn hele leven heb ik gedroomd om naar Italië te gaan".Maar er was dus een wijziging in het vluchtschema, het vliegtuig is geland in Nederland en daar moet je blijven.Het belangrijkste is dat ze je niet naar één of ander verschrikkelijk, walgelijk, vieze plek hebben gebracht, waar pest, hongersnood of allerlei ziektes heersen. Het is gewoon een andere plek.Het is gewoon een andere plek, minder gehaast dan Italië, minder flitsend dan Italië. Maar als je er eenmaal een tijdje bent en van de schrik bent bekomen, kijk je om je heen en begint te zien dat Nederland windmolens heeft, Nederland heeft tulpen, Nederland heeft Rembrandts.Maar iedereen die je kent is druk met vertrekken en terugkomen van en naar Italië, iedereen schept op over de geweldige tijd die ze daar hebben gehad. Voor de rest van je leven zul je zeggen: "Ja, daar had ik ook uit moeten komen, dat was mijn planning".De pijn die je dat geeft zal nooit, maar dan ook nooit, overgaan, want het verliezen van een droom is een zeer groot verlies.Maar als je je hele leven blijft jammeren over het feit dat je niet in Italië bent aangekomen, zul je nooit de vrijheid hebben om te genieten van de speciale, liefdevolle dingen in Nederland.